By Nico Manessis
Κι ενώ όλοι ασχολούνταν με τις καθημερινές τους εργασίες στους αμπελώνες της Σαντορίνης, στις 25 Μαρτίου 2008 κάτι συνέβη. Εποχή ανθοφορίας, τίποτα το ασυνήθιστο. Όμως, ξαφνικά, ριπές ισχυρών ανέμων άρχισαν να σαρώνουν τις «κουλούρες» των αμπελιών. Κάθε χρόνο φυσάει, αλλά αυτή τη φορά η ένταση του ανέμου και η εποχή του χρόνου ήταν τέτοια που προκλήθηκε μείωση στη σοδειά. Για πόση μείωση μιλάμε; Πριν σας δώσω ένα νούμερο, επιτρέψτε μου να παραθέσω μερικά στοιχεία. Με σημερινά μεγέθη, οι αμπελώνες δίνουν 3.500 τόνους πάνω κάτω σταφύλι τον χρόνο. Όταν, σπάνια, η βροχόπτωση είναι άφθονη, όπως τους χειμώνες του 2002 και 2003, την επόμενη χρονιά η σοδειά αγγίζει τους 5.000, ακόμη και 6.000 τόνους.
14.12.2008
Ποιος θα τολμήσει πρώτος;
Κανείς δεν αμφισβητεί την πλούσια σε βιοποικιλότητα κληρονομιά που διαθέτει ο ελληνικός αμπελώνας. Το ζωηρό ανάγλυφο, τα πολλά και διαφορετικά μικροκλίματα, η ποικιλία εδαφών που θα ζήλευαν πολλές οινοπαραγωγοί χώρες, οι άφθαρτες από τη μόδα ποικιλίες σταφυλιού. Θα μπορούσε κανείς να πει κι άλλα πολλά.
Τα οινοποιεία έχουν, ως επί το πλείστον, εγκαταστήσει την απαραίτητη τεχνολογία για να παράγουν μοντέρνα κρασιά που απευθύνονται στο σημερινό απαιτητικό καταναλωτή. Όλο και υψηλότερη τεχνογνωσία μπαίνει σε εφαρμογή χρόνο με το χρόνο. Τα ελληνικά κρασιά έχουν προχωρήσει, και εμφανίζονται συνεχώς καινούργιες εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ετικέτες, είτε μονοποικιλιακές είτε χαρμάνια. Πού πάμε; Κοιτάμε προς τη σωστή κατεύθυνση; Με μια λέξη, όχι. Περιδιαβαίνοντας τους ελληνικούς αμπελώνες ξανά και ξανά, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η ελληνική αμπελουργία στην καλύτερη περίπτωση λιμνάζει, ακινητοποιημένη στον 19ο αιώνα. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, όλες οι κληρονομικές ελλείψεις της χάσκουν μπροστά στα μάτια μας. Πολλά είναι τα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Ας δούμε μερικά.
1.09.2008